limfocyty

Pod powyższą nazwą ujmujemy narządy wytwarzające drugą postać leukocytów, tj. – limfocyty. Do tych narządów należą: 1) – plamki chłonne, 2) — grudki chłonne, 3) – płytki chłonne, 4) – gruczoły chłonne i wreszcie 5) – śledziona. 1) – Plamki chłonne (maculae lymphaticae) spotykamy w sieci większej (omentum maius). Są to utwory listkowate, płaskie, a pod względem organizacyjnym stanowią prototyp, szczebel najniższy, narządów układu limfocytotwórczego. Continue reading „limfocyty”

Pochodzenie monocytów nie jest ostatecznie ustalone

Pochodzenie monocytów nie jest ostatecznie ustalone. Podczas gdy jedni uważają je za postać blisko spokrewnioną z limfocytami małymi, to inni wyprowadzają je z układu siateczkowo-śródbłonkowego. Ostatnio zaczyna panować wśród hematologów pogląd unitarystyczny, według którego ukazywanie się takich lub innych postaci leukocytów jest tylko wyrazem stanu czynnościowego ustroju, a zatem są one zasadniczo wszystkie między sobą blisko spokrewnione. Ostatnią postacią morfologiczną krwi są tzw. – thombocyty, zwane raczej płytkami Bizzozery. Continue reading „Pochodzenie monocytów nie jest ostatecznie ustalone”

Granulocyty obojetnochlonne sa komórkami duzymi

Granulocyty obojętnochłonne są komórkami dużymi (9- 12 (. L) i występują jedynie we krwi (brak ich w chłonce l), osiągając tam liczebność około 70% ogółu leukocytów. Odznaczają się one wielką ruchliwością, dużą zdolnością wydzielania fermentów i dużą żywotnością. Poza tym są one pierwszymi obrońcami ustroju przeciwko intruzom, w postaci mikroorganizmów. Czynnikami, które pobudzają granulocyty do ruchu czynnego są: bodźce chemiczne (chemotaksia ), bodźce dotykowe (thigmotaksia) oraz silne stężenie jonów wodorowych. Continue reading „Granulocyty obojetnochlonne sa komórkami duzymi”

Masa leukocytu jest znacznie wieksza od masy erytrocytu

Masa leukocytu jest znacznie większa od masy erytrocytu, co pociąga za sobą ten skutek, że jego ruch bierny w słupie krwi jest powolniejszy aniżeli ruch erytrocytów, płynących w części osiowej naczyń. Innymi słowy, droga przebyta w jednostce czasu przez leukocyt jest krótsza od drogi, którą odbywa, wleczony ruchem biernym, erytrocyt. Ten stan rzeczy nie powinien nas dziwić, gdyż ze względu na zupełny brak w ustroju rezerw tlenu wydajność pracy, a zatem szybkość obiegu erytrocytu musi być maksymalna. Podobne tempo pracy leukocytu byłoby nie usprawiedliwione, z czego wynika, że czas wewnętrzny (Al. Carrel) tych dwóch składników morfotycznych krwi jest nastawiony według zgoła innych zegarów. Continue reading „Masa leukocytu jest znacznie wieksza od masy erytrocytu”