Granulocyty obojetnochlonne sa komórkami duzymi

Granulocyty obojętnochłonne są komórkami dużymi (9- 12 (. L) i występują jedynie we krwi (brak ich w chłonce l), osiągając tam liczebność około 70% ogółu leukocytów. Odznaczają się one wielką ruchliwością, dużą zdolnością wydzielania fermentów i dużą żywotnością. Poza tym są one pierwszymi obrońcami ustroju przeciwko intruzom, w postaci mikroorganizmów. Czynnikami, które pobudzają granulocyty do ruchu czynnego są: bodźce chemiczne (chemotaksia ), bodźce dotykowe (thigmotaksia) oraz silne stężenie jonów wodorowych.

Masa leukocytu jest znacznie wieksza od masy erytrocytu

Masa leukocytu jest znacznie większa od masy erytrocytu, co pociąga za sobą ten skutek, że jego ruch bierny w słupie krwi jest powolniejszy aniżeli ruch erytrocytów, płynących w części osiowej naczyń. Innymi słowy, droga przebyta w jednostce czasu przez leukocyt jest krótsza od drogi, którą odbywa, wleczony ruchem biernym, erytrocyt. Ten stan rzeczy nie powinien nas dziwić, gdyż ze względu na zupełny brak w ustroju rezerw tlenu wydajność pracy, a zatem szybkość obiegu erytrocytu musi być maksymalna. Podobne tempo pracy leukocytu byłoby nie usprawiedliwione, z czego wynika, że czas wewnętrzny (Al. Carrel) tych dwóch składników morfotycznych krwi jest nastawiony według zgoła innych zegarów.

Miejscem powstawania wszystkich postaci granulocytów, podobnie jak i erytrocytów, jest szpik kostny

Miejscem powstawania wszystkich postaci granulocytów, podobnie jak i erytrocytów, jest szpik kostny (medulla ossium). Limfocyty krwi stanowią tylko pewien odsetek ogółu limfocytów całego ustroju, wchodzą one bowiem również w skład licznych swoistych tkanek, zwanych – tkankami chłonnymi albo limfoidalnymi (gruczoły chłonne, śledziona itd. ). U innych kręgowców limfocyty występują w większej ilości aniżeli u ssaków. Limfocyty małe są drobnymi komórkami (6-8 (.

Budowe gruczolu chlonnego mozemy sobie w zarysie przedstawic nastepujaco

Budowę gruczołu chłonnego możemy sobie w zarysie przedstawić następująco. Cały gruczoł chłonny jest otoczony wokół – torebką włóknistą (capsuła fibrosa), zawierającą znaczną ilość miocytów gładkich. Obecność miocytów każe przypuszczać, że torebka może podlegać skurczom, ułatwiającym odpływ chłonki z gruczołu. Od powierzchni wewnętrznej torebki odchodzi znaczna ilość – beleczek (trabeculae), przecinających wnętrze torebki w najprzeróżnorodniejszych kierunkach. Stanowią one szkielet łącznotkankowy, na którym znajduje oparcie układ siateczkowo-śród błonkowy gruczołu, a ponadto służą one do przeprowadzania tętnic i żył beleczkowych (rasa trabecularia), Jest rzeczą zrozumiałą, że naczynia te służą do odżywiania tkanki chłonnej gruczołu.