Zaawansowany czerniak leczony Vemurafenib AD 7

Zgłaszano potwierdzoną częstość odpowiedzi u ponad 50% u pacjentów z wcześniej leczonym przerzutowym czerniakiem z mutacjami V600E lub V600K BRAF. Większość odpowiedzi była szybka, przy czym mniej niż 15% pacjentów miało progresję choroby przy pierwszej ocenie. Dlatego badanie to wykazuje, że wemurafenib wykazuje klinicznie wyraźną aktywność przeciwnowotworową w przerzutowym czerniaku i że wskaźniki odpowiedzi są wyższe niż w przypadku wcześniej stosowanych terapii.1-8,22 Ponowna analiza wskaźnika odpowiedzi w badaniu fazy zgodnie z zastosowanymi kryteriami odpowiedzi w naszym badaniu fazy 2 uzyskano podobny ogólny wskaźnik odpowiedzi wynoszący 56%. Ponadto, chociaż mediana czasu trwania odpowiedzi i czasu przeżycia wolnego od progresji wynosiła mniej niż 7 miesięcy, niektóre odpowiedzi były opóźnione, przy czym jedna czwarta pacjentów pozostała bez progresji po medianie okresu obserwacji 13 miesięcy. Continue reading „Zaawansowany czerniak leczony Vemurafenib AD 7”

Zaawansowany czerniak leczony Vemurafenib AD 6

W czasie obserwacji 32 pacjentów (24%) otrzymywało ipilimumab po wystąpieniu progresji choroby podczas leczenia wemurafenibem. W nieplanowanej analizie post hoc mediana całkowitego przeżycia utrzymywała się na poziomie 15,9 miesięcy (95% CI, 8,0 do osiągnięcia nie osiągnięto), nawet jeśli tych 32 pacjentów nie uwzględniono. Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Continue reading „Zaawansowany czerniak leczony Vemurafenib AD 6”

Z tetnicy pedzelkowatej krew dostaje sie do odpowiedniej – zatoki sledzionowej

Jest rzeczą prawdopodobną, że tego rodzaju budowa tt. pędzelkowatych ma na celu regulację szybkości przepływu krwi. Z tętnicy pędzelkowatej krew dostaje się do odpowiedniej – zatoki śledzionowej (sinus lienalis). Nie jest rzeczą dotychczas rozstrzygniętą czy koryto, którym płynie krew z t. pędzelkowatej do zatoki, jest korytem naczyniowym zamkniętym, a więc wyposażonym we własne ściany, czy też na krótkiej przestrzeni, oddzielającej t. Continue reading „Z tetnicy pedzelkowatej krew dostaje sie do odpowiedniej – zatoki sledzionowej”

Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 6

Przedstawiono szacunki Kaplan-Meier dotyczące całkowitego przeżycia dla stratyfikacji ryzyka u pacjentów z AML o pośrednim ryzyku (z wartościami P dla porównania wszystkich krzywych). Wśród pacjentów z FLT3-ITD typu dzikiego (Panel A), były trzy kategorie: pacjenci ze zmutowanym TET2, ASXL1, PHF6 lub MLL-PTD, którzy mieli złe rokowanie dla całkowitego przeżycia; osoby ze zmutowanym IDH1 lub IDH2 i zmutowanym NPM1, które miały dobre rokowanie dla całkowitego przeżycia; i tych z dowolnymi innymi genotypami, którzy mieli pośrednie prognozy na przeżycie. Wśród pacjentów, którzy byli pozytywni pod względem mutacji FLT3-ITD (Panel B), były również trzy kategorie pacjentów: osoby ze zmutowanym TET2, DNMT3A lub MLL-PTD lub trisomią 8 bez zmutowanego CEBPA, które miały złe rokowanie dla całkowitego przeżycia; osoby ze zmutowanym CEBPA, które miały pośrednie prognozy na przeżycie; i tych z innymi genotypami, którzy również mieli pośrednie prognozy na przeżycie. Analiza wieloczynnikowa wykazała, że mutacje FLT3-ITD stanowiły główny predyktor wyników u pacjentów z AML o pośrednim ryzyku (skorygowany P <0,001). Continue reading „Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 6”

Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 5

Zaobserwowaliśmy, że mutacje DNMT3A i translokacje MLL wzajemnie się wykluczały (P <0,01). Determinanty molekularne całkowitego przeżycia
Analiza jednoczynnikowa ujawniła, jak wcześniej opisano, 21, 22, że mutacje wewnętrznej tandemowej duplikacji FLT3 (FLT3-ITD) i częściowe tandemowe powielenie Mll-PTD były związane ze zmniejszonym całkowitym przeżyciem (P = 0,001 dla FLT3-ITD i P = 0,009 dla MLL-PTD) (Tabela S9 w Dodatku Uzupełniającym), podczas gdy mutacje CEBPA i zmiany czynnika wiążącego rt (8; 21) i inv (16) / t (16; 16) były związane z lepszym ogólnym przeżyciem ( P = 0,05 dla CEBPA i P <0,001 dla zmian w czynniku wiążącym rdzeń) .2,23 Ponadto mutacje PHF6 i ASXL1 były związane ze zmniejszonym całkowitym przeżyciem (P = 0,006 dla PHF6 i P = 0,05 dla ASXL1) (ryc. S4 w Dodatku Uzupełniającym). Mutacje IDH2 były związane z poprawą wskaźnika całkowitego przeżycia w całej kohorcie testowej (stopa 3-letnia, 66%, P = 0,01) (ryc. Continue reading „Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 5”

Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 4

Wszystkie analizy zostały wykonane przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.2 (www.sas.com) oraz pakietu statystycznego R, wersja 2.12 (www.r-project.org). Wyniki
Częstotliwość zmian genetycznych
Rycina 1. Ryc. 1. Continue reading „Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 4”

Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 3

Sekwencjonowaliśmy całe regiony kodujące TET2, ASXL1, DNMT3A, CEBPA, PHF6, WT1, TP53, EZH2, RUNX1 i PTEN oraz regiony wcześniej opisanych mutacji dla FLT3, NPM1, HRAS, KRAS, NRAS, KIT, IDH1, i IDH2. Współrzędne genomowe i sekwencje wszystkich starterów użytych w tym badaniu podano w tabeli S2 w dodatkowym dodatku. DNA parzystej remisji (tj. DNA od pacjentów, którzy mieli całkowitą remisję po indukcyjnej chemioterapii) było dostępne od 241 z 398 uczestników kohorty testowej i od 65 ze 104 w kohorcie walidacyjnej. Continue reading „Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 3”

Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 2

Istnieje znaczna niejednorodność wyników dla poszczególnych pacjentów w każdej grupie ryzyka. W ostatnich badaniach zidentyfikowano nowe nawracające mutacje somatyczne u pacjentów z AML. Należą do nich mutacje w TET2, 8,9 ASXL1, 10 IDH1 lub IDH2, 11-13 DNMT3A, 4,14 i PHF6.15. Retrospektywne analizy sugerują, że podzbiór tych mutacji może mieć znaczenie prognostyczne w AML, 4, 16, 16, chociaż odkrycia te nie zostały potwierdzone ze szczegółową adnotacją kliniczną i mutacyjną w dużych, jednorodnie leczonych kohortach pacjentów z AML. Continue reading „Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 2”

Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 11

Początkowe doniesienia z dwóch ostatnich badań nie wykazały, czy terapia indukcyjna nasilająca dawki poprawiła wyniki w różnych podgrupach AML. Stwierdziliśmy, że nasilenie dawki antracykliny znacznie poprawiło wyniki u pacjentów z mutacjami w DNMT3A lub NPM1 lub z translokacją MLL, co sugeruje, że można zastosować profilowanie mutacyjne w celu ustalenia, którzy pacjenci skorzystają na intensywnej terapii indukcyjnej (ryc. 5B). Potrzebne będą przyszłe badania w celu ustalenia, czy istnieją dodatkowe podgrupy pacjentów z AML, którzy skorzystają na intensyfikacji dawki z zastosowaniem terapii indukcyjnej i czy wzmożona dawka terapia indukcyjna poprawia wyniki u pacjentów z AML, którzy są w wieku powyżej 60 lat i mają mutacje w translokacjach DNMT3A lub NPM1 lub MLL. Continue reading „Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 11”