Stracalniki

Strącalniki (Precypityny) Strącalniki, czyli precypityny są to ciała odpornościowe, strącające antygen będący w stanie rozpuszczonym, Jak wiadomo, koloidy są antygenami, na które ustrój wytwarza przeciwciała strącające dane białko. Precypityny są wybitnie swoiste i działają wyłącznie na takie białko, n rój był uodporniony. Nawet bardzo nieznaczne ilości antygenu, dodane do surowicy precypitynowej, powodują powstawanie osadu składającego się z białek surowicy i antygenu, którego w osadzie jest znacznie mniej niż białek surowicy. Dzięki temu można wykrywać nawet ślady antygenu, gdyż osad jest dość obfity dzięki obecności białek surowicy. Odczyn precypitacji polega na wzajemnym strącaniu dwóch koloidów, to fest antygenowego i surowicy precypitynowej. Continue reading „Stracalniki”

Miazsz przytarczycy stanowia ciasno ulozone wieloboczne – komórki przytarczyczne

Miąższ przytarczycy stanowią ciasno ułożone wieloboczne – komórki przytarczyczne, oplecione siatką naczyń krwionośnych i chłonnych. Przytarczyce występują u wszystkich kręgowców za wyjątkiem ryb. Pod względem czynnościowym obydwie przytarczyce stanowią najprawdopodobniej jedną fizjologiczną całość. Wg dotychczasowych badań wydzielina ich, znana w postaci wyciągu, jako tzw. -parathormon, reguluje zawartość wapnia i fosforu w ustroju, w sprawach zaś osteogenezy zachowuje się podobnie jak witamina D. Continue reading „Miazsz przytarczycy stanowia ciasno ulozone wieloboczne – komórki przytarczyczne”

szereg gruczolów

Nie wszystkie jednak sympatykoblasty wędrowne biorą udział w budowie istoty rdzeniowej nadnercza. Część z nich, rozprzestrzeniając się wzdłuż aorty, tworzy szereg gruczołów, pokrewnych istocie rdzeniowej nadnercza. Określamy je wspólną nazwą – układu chromo-chłonnego. Do układu tego należą: – narządy Zuckerkandla (paraganglia s. organa Zucberharuiii}, rozmieszczone w sąsiedztwie aorty brzusznej, następnie -kłębek szyjno-tętniczy (glomus caroticum. Continue reading „szereg gruczolów”

Erytrocyty, zwane równiez – krwinkami czerwonymi

Cechą, która nakazuje przeciwstawianie sobie tych dwóch typów hemocytów, jest to, że podczas gdy erytrocyty zawierają swoisty barwik proteidowy, służący do transportowania tlenu, zwany – hemoglobiną, to leukocyty tego barwika zupełnie nie posiadają. a) Erytrocyty, zwane również – krwinkami czerwonymi, są tworami komórkowymi, przystosowanymi do transportu tlenu. W trakcie swego rozwoju utraciły one u ssaków jądro komórkowe. U pozostałych kręgowców, wskutek mniejszej specjalizacji, dojrzałe krwinki czerwone są wyposażone w jądro. Przeciętna wielkość erytrocytu wynosi u człowieka 7. Continue reading „Erytrocyty, zwane równiez – krwinkami czerwonymi”

Masa leukocytu jest znacznie wieksza od masy erytrocytu

Masa leukocytu jest znacznie większa od masy erytrocytu, co pociąga za sobą ten skutek, że jego ruch bierny w słupie krwi jest powolniejszy aniżeli ruch erytrocytów, płynących w części osiowej naczyń. Innymi słowy, droga przebyta w jednostce czasu przez leukocyt jest krótsza od drogi, którą odbywa, wleczony ruchem biernym, erytrocyt. Ten stan rzeczy nie powinien nas dziwić, gdyż ze względu na zupełny brak w ustroju rezerw tlenu wydajność pracy, a zatem szybkość obiegu erytrocytu musi być maksymalna. Podobne tempo pracy leukocytu byłoby nie usprawiedliwione, z czego wynika, że czas wewnętrzny (Al. Carrel) tych dwóch składników morfotycznych krwi jest nastawiony według zgoła innych zegarów. Continue reading „Masa leukocytu jest znacznie wieksza od masy erytrocytu”

Granulocyty obojetnochlonne sa komórkami duzymi

Granulocyty obojętnochłonne są komórkami dużymi (9- 12 (. L) i występują jedynie we krwi (brak ich w chłonce l), osiągając tam liczebność około 70% ogółu leukocytów. Odznaczają się one wielką ruchliwością, dużą zdolnością wydzielania fermentów i dużą żywotnością. Poza tym są one pierwszymi obrońcami ustroju przeciwko intruzom, w postaci mikroorganizmów. Czynnikami, które pobudzają granulocyty do ruchu czynnego są: bodźce chemiczne (chemotaksia ), bodźce dotykowe (thigmotaksia) oraz silne stężenie jonów wodorowych. Continue reading „Granulocyty obojetnochlonne sa komórkami duzymi”

Pochodzenie monocytów nie jest ostatecznie ustalone

Pochodzenie monocytów nie jest ostatecznie ustalone. Podczas gdy jedni uważają je za postać blisko spokrewnioną z limfocytami małymi, to inni wyprowadzają je z układu siateczkowo-śródbłonkowego. Ostatnio zaczyna panować wśród hematologów pogląd unitarystyczny, według którego ukazywanie się takich lub innych postaci leukocytów jest tylko wyrazem stanu czynnościowego ustroju, a zatem są one zasadniczo wszystkie między sobą blisko spokrewnione. Ostatnią postacią morfologiczną krwi są tzw. – thombocyty, zwane raczej płytkami Bizzozery. Continue reading „Pochodzenie monocytów nie jest ostatecznie ustalone”

Budowa plamki chlonnej przedstawia sie nastepujaco

Produkowane tutaj limfocyty są stopniowo wypierane doobwodowo, tworząc – cześć korową grudki. 3) – płytki chłonne (noduli lymphatici aggregati) w jelicie cienkim, opisywane również pod nazwą – płytek Peyera, stanowią w rzeczywistości skupienia pewnej ilości grudek. Należy tutaj zaznaczyć z naciskiem, że grudki skupiają się jedne obok drugich, ale zawsze w jednej płaszczyźnie, nawet wówczas, gdy, jak to bywa w –migdałkach gardzieli (tonsillae), płytka chłonna jest mocno pofałdowana. Ilość grudek, wchodzących w skład danej płytki, ustalamy na podstawie liczby ośrodków rozrodczych. Płytki chłonne są narządami limfocytotwórczymi, a dzięki obecności układu siateczkowo – śródbłonkowego mają możność zatrzymywania i niszczenia szkodliwych ciał obcych. Continue reading „Budowa plamki chlonnej przedstawia sie nastepujaco”

Zaawansowany czerniak leczony Vemurafenib AD 6

W czasie obserwacji 32 pacjentów (24%) otrzymywało ipilimumab po wystąpieniu progresji choroby podczas leczenia wemurafenibem. W nieplanowanej analizie post hoc mediana całkowitego przeżycia utrzymywała się na poziomie 15,9 miesięcy (95% CI, 8,0 do osiągnięcia nie osiągnięto), nawet jeśli tych 32 pacjentów nie uwzględniono. Bezpieczeństwo
Tabela 2. Tabela 2. Continue reading „Zaawansowany czerniak leczony Vemurafenib AD 6”

Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 4

Wszystkie analizy zostały wykonane przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9.2 (www.sas.com) oraz pakietu statystycznego R, wersja 2.12 (www.r-project.org). Wyniki
Częstotliwość zmian genetycznych
Rycina 1. Ryc. 1. Continue reading „Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 4”