Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 5

Zaobserwowaliśmy, że mutacje DNMT3A i translokacje MLL wzajemnie się wykluczały (P <0,01). Determinanty molekularne całkowitego przeżycia
Analiza jednoczynnikowa ujawniła, jak wcześniej opisano, 21, 22, że mutacje wewnętrznej tandemowej duplikacji FLT3 (FLT3-ITD) i częściowe tandemowe powielenie Mll-PTD były związane ze zmniejszonym całkowitym przeżyciem (P = 0,001 dla FLT3-ITD i P = 0,009 dla MLL-PTD) (Tabela S9 w Dodatku Uzupełniającym), podczas gdy mutacje CEBPA i zmiany czynnika wiążącego rt (8; 21) i inv (16) / t (16; 16) były związane z lepszym ogólnym przeżyciem ( P = 0,05 dla CEBPA i P <0,001 dla zmian w czynniku wiążącym rdzeń) .2,23 Ponadto mutacje PHF6 i ASXL1 były związane ze zmniejszonym całkowitym przeżyciem (P = 0,006 dla PHF6 i P = 0,05 dla ASXL1) (ryc. S4 w Dodatku Uzupełniającym). Mutacje IDH2 były związane z poprawą wskaźnika całkowitego przeżycia w całej kohorcie testowej (stopa 3-letnia, 66%, P = 0,01) (ryc. S5 w dodatku uzupełniającym). Korzystny efekt mutacji IDH2 stwierdzono wyłącznie u pacjentów z mutacjami R140Q IDH2 (P = 0,009) (ryc. S5 w dodatku uzupełniającym). Wszystkie wyniki w analizie jednowymiarowej były również znaczące w analizie wieloczynnikowej (P <0,05, z korektą pod względem wieku, liczby białych krwinek, statusu transplantacji [nie przeprowadzono przeszczepu komórek macierzystych] oraz cech cytogenetycznych) (tabela S9 w Dodatku Uzupełniającym), z wyjątkiem ustaleń dotyczących mutacji MLL-PTD, PHF6 i ASXL1. Mutacje KIT wiązały się ze zmniejszonym całkowitym czasem przeżycia u pacjentów, którzy byli dodatnie pod względem zmiany czynnika wiążącego rdzeń (8; 21) (P = 0,006), ale nie u pacjentów ze zmianą inv (16) / t (16; 16) (P = 0,19) (ryc. S6 w dodatku uzupełniającym).
Wartość prognostyczna zmian molekularnych w AML na poziomie średniego ryzyka
Wśród pacjentów z AML o pośrednim ryzyku, zdefiniowanych przez analizę cytogenetyczną (tabela S10 w dodatkowym dodatku), mutacje FLT3-ITD wiązały się ze zmniejszonym całkowitym przeżyciem (P = 0,008), co jest zgodne z wynikami wcześniejszych badań.21 Mutacje ASXL1 i PHF6 były związane ze zmniejszeniem przeżywalności i mutacjami IDH2 R140Q z poprawionym czasem przeżycia u pacjentów z AML o pośrednim ryzyku (Tabela S10 w dodatkowym dodatku), efekt podobny do tego w całej kohorcie. Ponadto stwierdziliśmy, że mutacje TET2 były związane ze zmniejszonym ogólnym czasem przeżycia wśród pacjentów z AML o pośrednim ryzyku (P = 0,007) (ryc. S7 w Dodatku uzupełniającym).
Rysunek 2. Rysunek 2. Wielowymiarowa klasyfikacja ryzyka pacjentów z AML o pośrednim ryzyku
[podobne: transkrypcje nagrań, leczenie chrapania warszawa, agencja statystów ]