Chirurgia pomostowania tętnic wieńcowych u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną ad 7

Ogólnie CABG wiązało się z przyrostową medianą korzyści przeżycia wynoszącą prawie 18 miesięcy i zapobieganiem jednej śmierci z powodu jakiejkolwiek przyczyny u każdego 14 leczonego pacjenta i jednej śmierci z powodu przyczyn sercowo-naczyniowych u każdych 11 leczonych pacjentów. CABG wiązało się z bardziej korzystnymi wynikami niż sama terapia medyczna we wszystkich istotnych klinicznie długofalowych wynikach, które ocenialiśmy. Ustalenia te były kierunkowo podobne do tych podanych wcześniej w oparciu o średni okres obserwacji wynoszący 56 miesięcy.10 Uważamy, że dalszy statystyczny rozdział pomiędzy grupami, które teraz przedstawiamy, wynika z trwałego i prawdopodobnie zwiększającego się z czasem rozmiaru efektu, w połączeniu ze zwiększoną precyzją szacunków uzyskanych dzięki większej liczbie zdarzeń. Wcześniej informowaliśmy, że CABG było związane z ryzykiem zgonu w ciągu pierwszych 30 dni po randomizacji, które stanowiło potrójne ryzyko w przypadku samej terapii medycznej, z podobnymi różnicami ryzyka do drugiego roku obserwacji, zanim znaczna korzyść zaczęła narasta po 2 latach. Wydaje się zatem, że ryzyko operacyjne związane z CABG jest zrównoważone trwałym działaniem, które przekłada się na zwiększenie korzyści klinicznych do co najmniej 10 lat. Brak zbieżności krzywych w tym przedłużonym okresie obserwacji kontrastuje z innymi długofalowymi badaniami kontrolnymi z udziałem pacjentów z niewydolnością serca i ciężką dysfunkcją skurczową lewej komory i podkreśla trwałe korzyści CABG.20,21. Ponadto analizy populacji leczonych i na podstawie protokołu wskazują, że przejścia pomiędzy grupami terapeutycznymi zmniejszyły efekt CABG obserwowany, gdy dane były analizowane zgodnie z przypisaną grupą i że śmiertelność związana z CABG może wynosić nawet 20 do 25% niższy niż związany z leczeniem farmakologicznym, przy założeniu, że śmiertelność po zabiegach chirurgicznych w rutynowej praktyce klinicznej jest podobna lub niższa niż w naszym badaniu.
Znaczne spadki umieralności z powodu ryzyka związanego z CABG wystąpiły od lat 70. XX wieku, kiedy przeprowadzono przełomowe badania porównujące CABG z leczeniem farmakologicznym. Udoskonalenia w technikach ochrony mięśnia sercowego, umiejętności chirurgiczne i opieka okołooperacyjna w połączeniu z prawie powszechnym zastosowaniem lewego przewodu wewnętrznej tętnicy sutkowej (LIMA) są prawdopodobnie odpowiedzialne. Wśród pacjentów losowo przydzielonych do CABG, 91,0% pacjentów w STICH otrzymało przeszczep LIMA, w porównaniu z 9,9% pacjentów we wczesnych próbach CABG.8 Chociaż istnieją ograniczone dane dotyczące długoterminowej drożności LIMA lub żyły odpiszczelowej przeszczepy u pacjentów z wysokim ryzykiem zgonu lub powikłań, takich jak osoby zapisywane w STICH, dowody z badań z udziałem pacjentów z mniejszym ryzykiem potwierdzają lepsze roczne wyniki angiograficzne z LIMA.22 Ponadto wysoki wskaźnik wykorzystania statyn, który wykazano, że zmniejszają one częstość niewydolności przeszczepu żyły, 23,24 prawdopodobnie przyczyniło się do trwałego efektu CABG i do niskich częstości powtórnej rewaskularyzacji obserwowanej w tej grupie.
Kardiomiopatia niedokrwienna pozostaje chorobą wysokiego ryzyka i zgonu, o czym świadczy obserwowana całkowita śmiertelność 62,5% z medianą obserwacji wynoszącą 9,8 roku, nawet na tle terapii medycznej ukierunkowanej na wytyczne.
[więcej w: transkrypcje nagrań, wzorcowanie przyrządów pomiarowych, forum kulturystyczne ]