D2 Limfadenektomia samodzielnie lub z parodontycznym rozcięciem węzłów chłonnych żołądka ad 5

W czasie końcowej analizy w kwietniu 2006 r. Dwóch pacjentów zostało straconych w celu obserwacji po ponad roku, ale byli oni już obserwowani przez ponad 5 lat po operacji. Figura pokazuje rozmieszczenie pacjentów. Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów. Charakterystyka obu grup była dobrze zrównoważona (tabela 1). Całkowitą gastrektomię wykonano u 102 pacjentów poddanych limfadenektomii D2 w monoterapii (38,8%) oraz u 97 pacjentów z limfadenektomią D2 plus PAND (37,3%); Ponadto 98 pacjentów poddanych limfadenektomii D2 (37,3%) i 93 pacjentów z limfadenektomią D2 plus PAND (35,8%) również poddano splenektomii. Tylko 9 pacjentów przydzielonych do limfadenektomii D2 w monoterapii (3,4%) i 12 pacjentów przydzielonych do limfadenektomii D2 plus PAND (4,6%) przeszło dalszą pankreatektomię. Mediana czasu operacji resekcji żołądka z limfadenektomią D2 plus PAND wynosiła 300 minut, czyli o 63 minuty dłużej niż w przypadku resekcji żołądka z samą limfadenektomią D2 (P <0,001). Mediana utraty krwi była o 230 ml większa (660 ml vs. 430 ml, P <0,001), a transfuzje krwi były częstsze (30,0% w porównaniu z 14,1%, P <0,001) u pacjentów poddawanych limfadenektomii D2 plus PAND niż u osób poddawanych D2 sama limfadenektomia.
Komplikacje operacyjne i zgony
Jak podano wcześniej, 21 całkowita częstość powikłań związanych z zabiegiem chirurgicznym wynosiła 20,9% (55 z 263 pacjentów) w grupie przydzielonej do samej limfadenektomii D2 i 28,1% (73 z 260 pacjentów) w grupie przypisanej do limfadenektomii D2 plus PAND (P = 0,07). Częstość występowania czterech poważnych powikłań związanych z zabiegiem chirurgicznym w grupie przypisanej do samej limfadenektomii D2 i grupie przydzielonej do limfadenektomii D2 plus PAND wyniosła odpowiednio 2,3% i 1,9% dla przecieku z powodu zespolenia, 5,3% i 6,2% dla przetoki trzustkowej, 5,3% i 5,8% dla ropnia brzusznego oraz 4,6% i 1,5% dla zapalenia płuc. Żadna z tych różnic nie była statystycznie istotna. Częstość drobnych powikłań, takich jak niedrożność jelit, chłonka, wysięk opłucnowy i ciężka biegunka była istotnie wyższa w grupie pacjentów poddanych limfadenektomii D2 plus PAND niż w grupie, której poddano jedynie limfadenektomię D2 (20,0% vs. 9,1%). P <0,001). Wskaźnik śmiertelności w szpitalu wynosił 0,8% (dwa zgony w każdej grupie).
Całkowity czas przeżycia bez nawrotów
Tabela 2. Tabela 2. Miejsce pierwszego nawrotu guza. Po medianie okresu obserwacji wynoszącego 5,6 roku w grupie przydzielonej do limfadenektomii D2 w monoterapii i 5,7 roku w grupie przydzielonej do limfadenektomii D2 plus PAND, 96 pacjentów przydzielonych do limfadenektomii D2 w monoterapii i 95 pacjentów przydzielonych do limfadenektomii D2 plus PAND zmarło, a 100 pacjenci przydzieleni do limfadenektomii D2 i 98 pacjentów z limfadenektomią D2 plus PAND mieli nawroty raka. Tabela 2 wymienia miejsce pierwszego wznowienia guza dla dwóch grup. Najczęstszym miejscem była otrzewna (38,1% wszystkich nawrotów), a wzorzec nawrotu był podobny w obu grupach. Pięcioletnia ogólna przeżywalność dla 22 z 260 pacjentów (8,5%), u których wykryto histopatologiczne przerzuty w węzłach chłonnych para-aortalnych po poddaniu limfadenektomii D2 plus PAND wyniosła 18,2% (95% przedział ufności [CI], 5,7 do 36,3) .
Rysunek 2
[patrz też: pracownia emg, aluminium 7075, wzorcowanie mierników ]