Erytrocyty, zwane równiez – krwinkami czerwonymi

Cechą, która nakazuje przeciwstawianie sobie tych dwóch typów hemocytów, jest to, że podczas gdy erytrocyty zawierają swoisty barwik proteidowy, służący do transportowania tlenu, zwany – hemoglobiną, to leukocyty tego barwika zupełnie nie posiadają. a) Erytrocyty, zwane również – krwinkami czerwonymi, są tworami komórkowymi, przystosowanymi do transportu tlenu. W trakcie swego rozwoju utraciły one u ssaków jądro komórkowe. U pozostałych kręgowców, wskutek mniejszej specjalizacji, dojrzałe krwinki czerwone są wyposażone w jądro. Przeciętna wielkość erytrocytu wynosi u człowieka 7. 5 foL, u Elephas indious – 94 f-L, u Capra hircus zaledwie 4. 0 f-L; jest on zatem znacznie mniejszy, aniżeli erytrocyt kręgowców zmiennocieplnych. Zmniejszeniu masy erytrocytów u ssaków towarzyszy •zwiększenie ich liczebności, która wynosi przeciętnie 5 milionów w 1 mmB krwi (u Elephas – 2 miliony, u Hominidae – 4. 5, a u Capra – 18 milionów). Obydwa te czynniki sprawiają, że ogólna powierzchnia erytrocytów sięga u Hominidae 3. 000 m 2 , co sprzyja oczywiście wymianie gazowej między krwią, a płucami i tkankami ustroju. Rozumie się samo przez się, że wielkość ta musi pozostawać w pewnym określonym stosunku do powierzchni chłonnej płuc (wynosi ona u Hominidae 1002) i do zapotrzebowania ustroju w tlen (u Hominidae 300 cm B na minutę), które jest równoznaczne ze stopniem nasilenia ogólnej przemiany materii. [przypisy: rumień naczyniowy, gruczoł dokrewny, apteka września dyżur ]