Znaczenie prognostyczne zintegrowanego profilowania genetycznego w ostrej białaczce szpikowej AD 6

Przedstawiono szacunki Kaplan-Meier dotyczące całkowitego przeżycia dla stratyfikacji ryzyka u pacjentów z AML o pośrednim ryzyku (z wartościami P dla porównania wszystkich krzywych). Wśród pacjentów z FLT3-ITD typu dzikiego (Panel A), były trzy kategorie: pacjenci ze zmutowanym TET2, ASXL1, PHF6 lub MLL-PTD, którzy mieli złe rokowanie dla całkowitego przeżycia; osoby ze zmutowanym IDH1 lub IDH2 i zmutowanym NPM1, które miały dobre rokowanie dla całkowitego przeżycia; i tych z dowolnymi innymi genotypami, którzy mieli pośrednie prognozy na przeżycie. Wśród pacjentów, którzy byli pozytywni pod względem mutacji FLT3-ITD (Panel B), były również trzy kategorie pacjentów: osoby ze zmutowanym TET2, DNMT3A lub MLL-PTD lub trisomią 8 bez zmutowanego CEBPA, które miały złe rokowanie dla całkowitego przeżycia; osoby ze zmutowanym CEBPA, które miały pośrednie prognozy na przeżycie; i tych z innymi genotypami, którzy również mieli pośrednie prognozy na przeżycie. Analiza wieloczynnikowa wykazała, że mutacje FLT3-ITD stanowiły główny predyktor wyników u pacjentów z AML o pośrednim ryzyku (skorygowany P <0,001). Kolejna analiza wieloczynnikowa według statusu FLT3-ITD wykazała, że u pacjentów z FLT3-ITD dzikiego typu, mutacje w TET2, ASXL1, PHF6 i MLL-PTD były niezależnie związane z niekorzystnym wynikiem. Pacjenci z AML o pośrednim ryzyku, którzy mieli zarówno mutacje NPM1, jak i IDH1 lub IDH2, mieli poprawioną 3-letnią szybkość całkowitego przeżycia, w porównaniu z pacjentami, którzy mieli zmutowany NPM1 i oba typu IDH1 typu dzikiego i IDH2 typu dzikiego (89% vs. 31%, P <0,001) (ryc. S8 w Dodatku uzupełniającym). Następnie zaklasyfikowaliśmy pacjentów z AML z umiarkowanym ryzykiem, u których FLT3-ITD typu dzikiego podzielono na trzy kategorie, z wyraźnymi różnicami w 3-letnim odsetku całkowitego przeżycia (skorygowane P <0,001): pacjentów z mutacjami IDH1 lub IDH2 i mutacjami NPM1 ( całkowite przeżycie, 89%); pacjenci z mutacjami TET2, ASXL1, PHF6 lub MLL-PTD (przeżycie całkowite, 6,3%); i pacjenci z dzikim typem TET2, ASXL1, PHF6 i MLL-PTD, bez współwystępujących mutacji IDH lub NPM1 (całkowite przeżycie, 46,2%) (Figura 2A). Podobne wyniki uzyskano, gdy analizę ograniczono do pacjentów z prawidłowym kariotypem (ryc. S9A w dodatkowym dodatku).
U pacjentów z AML o pośrednim ryzyku, którzy mieli zmutowany FLT3-ITD, stwierdziliśmy, że mutacje CEBPA były związane z lepszym wynikiem i że mutacje trisomii 8 i TET2, DNMT3A i MLL-PTD były związane z niekorzystnym wynikiem. Użyliśmy tych danych do sklasyfikowania pacjentów z AML o pośrednim ryzyku, którzy zmutowali FLT3-ITD w trzech kategoriach. Pierwsza kategoria obejmowała pacjentów z mutacjami trisomii 8 lub TET2, DNMT3A lub MLL-PTD, które były związane z wynikiem niepożądanym (3-letnia stopa całkowitego przeżycia, 14,5%); ten wskaźnik przeżycia był znacznie niższy niż u pacjentów z drugiej kategorii, u pacjentów z CEBPA typu dzikiego, TET2, DNMT3A i MLL-PTD (przeżycie całkowite, 35,2%, P <0,001) oraz u pacjentów w trzeciej kategorii , osoby z mutacjami CEBPA (przeżycie całkowite, 42%, P <0,001) (rysunek 2B) [patrz też: gorczyca mielona, urolog na nfz wrocław, bostonka jak długo zaraża ]